SBO clubs
Website redactie
Suggesties voor nieuws of opmerkingen over de inhoud van de SBO site? Stuur een e-mail naar redactie@sboschaak.net!

Suggesties voor functionaliteit, of fouten gevonden? Stuur een e-mail naar webteam@sbo­schaak.net!
(c) Schaakbond Overijssel
Trein-en-schaak: een geslaagde dag in Haaksbergen in Boekelo
Elke trainingsgroep had de naam van een schaakstuk gekregen. Er werd op twee locaties getraind: in de stationsrestauratie van de MBS in Haaksbergen en in een grote zaal van Golden Tulip Hotel Bad Boekelo. In beide locaties waren telkens 3 trainingsgroepen intensief bezig onder begeleiding van ervaren trainers. De deelnemende kinderen zijn lid van schaakverenigingen Almelo, Haaksbergen/Medusa, Max Euwe, Lonneker, Minerva, en WSG.

Locatie Haaksbergen
Hier werden de kinderen om kwart voor elf welkom geheten door Jolanda Hummel. Een enkeling had er even moeite mee dat een verwachte trainer door een knie-operatie niet aanwezig kon zijn maar de te verdienen snoepjes bij de trainingen maakten dat boosheid snel plaats maakte voor enthousiasme. Een ander wist nog te vertellen dat in Italië, of het oude Rome dat is niet goed blijven hangen, zeventien als getal niet voorkomt omdat hier in de Romeinse notatie een akelig woord uitkomt. De kinderen waren zeer geconcentreerd bezig in de diverse trainingsgroepen en de trein voor de grote wisseltruc bracht welkome afleiding. De middaggroep ging na de reis ook weer gemotiveerd aan de slag met kwartet, memory en quiz.

Bert Polman had een schitterend schaakkwartetspel gemaakt waarmee begrippen getraind werden. Aan zijn tafel werd druk gestreden om valstrikken als een zeekadettenmat, dubbele aanvallen met dames, matjes in vier en een gebrek aan schaakstukken. Snoepjesetende pokergezichten werden regelmatig waargenomen. De eigen kwartetkaarten werden soms nog beter verdedigd dan de stellingen op diezelfde kaartjes.

Gerrit Poffers vermaakte de kinderen met een door Bert P. gemaakt memoryspel. Een bord met 64 velden, ja ja het blijft schaken, en 32 setjes met thematische afbeeldingen in ministellingen op een veld van 3 bij 3. Er zaten hele gemene plaatjes bij die sterk op elkaar leken maar niet identiek waren. Erg flauw want weer geen snoepje gewonnen! Het ging er ook niet altijd eerlijk aan toe vond een deelnemer. Maar hij moet toch weten dat schakers elkaar wel eens wat toefluisteren, al weten ze nog zo goed dat het niet mag! De twee groepen hielden elkaar wat de score betreft aardig in evenwicht. De middaggroep scoorde in totaal maar net één punt beter dan de morgengroep!

Jan Hummel ging quizen. Op het demobord moesten de kinderen om de beurt een zet doen volgens de gouden regels. Aan elke zet was een vraag gekoppeld. De kinderen weten nu dus hoe vaak een mobieltje mag afgaan tijdens een wedstrijd (nul keer want ’t ding mag niet eens aan staan), dat afval en niet de schaakstukken in prullenbakken thuishoort, een teamwedstrijd ook met 2½ bordpunt gewonnen is, een voetbalveld niet bij de spelersruimt hoort, promotie van een pion pas voltooid is bij contact tussen stuk en bord en dat koningen achtergelaten op het middenveld niet een vreemde spelsituatie is (de pionnen staan nog in het gelid!) maar een manier om aan te geven hoe een partij is geëindigd.

Locatie Boekelo
Erik Mijnheer, jeugdleider van de SBO, heette hier de kinderen welkom. Het was een leuke dag in Boekelo. De onderdelen waren goed gekozen en de tijd die er voor stond was ook hard nodig. Er bleef weinig tijd over om te “relaxen”. Toen 's ochtends alle onderdelen gedaan waren en er even gewacht moest worden op de wandeling naar het station werd er nog druk geschaakt of hanteerden enkelen de kleurpotloden. Er was sprake van een ontspannen en gemoedelijke sfeer.
Pech was er toen de groep op het station was aangekomen en de regen toenam. Gelukkig kon meegereisd worden in de trein richting Boekelo. Terug op het Zoutstation ging de nieuwe groep mee naar Bad Boekelo. Ook het middagprogramma verliep goed.

Jelle Tettelaar speelde blindemannetje. Een bepaalde stelling op het demobord werd doorgesproken, daarna afgedekt om door de kinderen op een eigen bord nagebouwd te worden. Een vaardigheid die iedere schaker min of meer moet bezitten maar zelden getraind wordt. Een goed korte termijn geheugen is niet het enige dat telt. Visueel ingestelden zullen makkelijker de stelling kunnen reproduceren. Er bleken dan ook veel kleine foutjes gemaakt te worden tijdens deze training.

Fetze Elgersma hield een ware stoelendans. Kinderen kregen een bepaald aantal minuten de tijd om een partij te schaken. De stellingen bleven staan maar de kinderen schoven een stoel op om de partij van de ander verder te spelen. Bij een oneven aantal kinderen stond iedereen ook even als reservespeler aan de kant om daarna weer in te draaien. Uitgedachte strategieën over snel offeren van stukken om vervolgens aan de andere kant van het bord vlot te kunnen winnen, bleken in de praktijk tegen te vallen. Het voortzetten van aanval en verdediging door een ander opgezet vraagt meer dan zetten vooruitdenken: inleven in de schaakwereld van de tegenstander is minstens zo belangrijk.

Erik Mijnheer testte de conditie van de kinderen. Schaken kan erg vermoeiend zijn, je gaat er van flink van zweten, je raakt uitgeput en moet op adem komen. Dat gebeurt er als je aan conditieschaak doet. Bij deze vorm van schaken vorm je een team en speel je tegen een ander team. Als speler 1 van een team een zet heeft gedaan, mag hij de klok nog niet indrukken, maar moet hij eerst een rondje hard lopen om vervolgens bij terugkomst de klok in te drukken. Als de tegenstander dan een zet heeft gedaan is speler 2 van het team aan de beurt. Slimme teams dachten de meest snelle route uit om te rennen. En er werden afspraken gemaakt over het doordraaien achter het bord om elkaar maar niet in de weg te staan. Schaaktechnisch mocht het team natuurlijk met elkaar overleggen. En vooral het overleggen was een leerzaam aspect. Samen nadenken over de stelling en daarover praten, zoeken naar stategieën, zoeken naar oplossingen, etc. Kortom, conditieschaak was een leuk onderdeel, maar wel een erg vermoeiend onderdeel. Na afloop van de partij werd dadelijk verkoeling gezocht in de vorm van een heerlijk glas ranja


De trein
Na drie trainingen was het tijd voor de lunchpauze en het klapstuk van de dag: per trein vervoerd worden van de ene locatie naar de andere. De Haaksbergers hadden het makkelijk: zij konden voor de deur instappen. De Boekelo-starters moesten deels in de regen vanuit Bad Boekelo naar het Zoutstation wandelen. Daar wachtte iedereen de verrassing dat de trein naar dorp Boekelo door moest rijden om te rangeren en de rit dus langer zou duren dan verwacht. Geen straf hoor! Bij het Zoutstation werd weer afscheid genomen van elkaar waarna de verregende kinderen doorreisden naar Haaksbergen. De Boekelo-blijvers hebben geluk gehad: net voor een onstuimig onweer losbarstte hadden zij het hotel weer bereikt.
In de “coupé met weinig bankjes” lieten de kinderen horen dat ze niet alleen tot 100 maar zelfs tot 120 konden tellen! De kinderen konden noch op de heenreis noch op de terugweg een paspoort laten stempelen bij de gemeentegrens waardoor een trein vol “illegalen” werd afgeleverd bij Zoutindustrie en in Haaksbergen.

Tot slot
Als blijvend aandenken aan deze plezierige dag was er voor elke deelnemer een met snoep gevulde schaakmok die werd uitgereikt na afloop van de laatste training.
Voor de trainers werd er in Bad Boekelo na afloop een drankje geschonken onder het genot waarvan zij alvast een eerste evaluatie deden. Conclusie: een bijzonder geslaagde dag, voor herhaling vatbaar, enthousiaste kinderen, ouders met complimenten dat er iets leuks voor deze groep schakers georganiseerd werd, goede organisatie en opzet. Een dag zonder wanklank waar iedereen met genoegen aan terug gaat denken!

Jolanda Hummel Laatst gewijzigd: 25-05-2006